ΛΥΚΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ ΑΡΓΟΥΣ – 29 χρόνια δημιουργικής παρουσίας (02-02-1994)


a19940202

ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ

02-02-1994

 

Λύκειο Ελληνίδων Άργους. Μια δυναμική πολιτιστική και κοινωνική πρωτοπορία γυναικών του Άργους με κύριο γνώμονα την Ελληνική Παράδοση. Ένας ζωντανός οργανισμός που έχει συμπληρώσει ήδη 29 χρόνια ζωής. Λύκειο Ελληνίδων Άργους. Μια συλλογική προσπάθεια που όμως ξεπετάχτηκε μπροστά, δημιούργησε και καταξιώθηκε από την προσωπική παρουσία των μελών του. Αναδείχθηκε και ανέδειξε. Το ανέδειξαν πρόσωπα, ανέδειξε προσωπικότητες, μα πάνω απ’ όλα αναδείχθηκε μέσα από αυτήν τη δημιουργική διεργασία το Άργος και η Αργολίδα ολόκληρη. Στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό. Λύκειο Ελληνίδων Άργους. Ένας ζωντανός οργανισμός για τον οποίο καμαρώνει ο τόπος. Και, ας μου επιτραπεί, καμαρώνω κι εγώ ξεχωριστά που επί μια εικοσαετία διοικείτο υποδειγματικά και έζησε μεγάλες στιγμές και το Λύκειο και το Άργος και η Αργολίδα από ένα πρόσωπο που σέβομαι και αγαπώ: Από την κυρία Μαρία Μουσταίρα, σύζυγο του αειμνήστου συμβολαιογράφου Άργους και θείου μου, Ευάγγελου Μουσταίρα. Λύκειο Ελληνίδων Άργους. ΄΄ Ηρωικές ΄΄ στιγμές του παρελθόντος, του απώτερου αλλά και του πρόσφατου, καταγράφονται σ’ αυτήν τη συνέντευξη που πήρα από την κυρία Μαρία Μουσταίρα και την κυρία Ευγενία Γκότση, συνέντευξη η οποία θα ολοκληρωθεί σε δυο συνέχειες

Γιώργος Μουσταίρας

 

 

Μαρία Μουσταίρα : Το Λύκειο ξεκίνησε από το 1965. Τον Ιανουάριο του 1965. Η ιδέα ήταν της αείμνηστης Μάρθας Κονομάρα. Αυτή περπατώντας μια μέρα από την οδό Δημοκρίτου, είδε σε μια πόρτα την επιγραφή ΄΄ Λύκειον Ελληνίδων ΄΄ και μπήκε μέσα κι αφού έμαθε τι και πως είναι, σκέφθηκε γιατί να μη γίνει και στο Άργος. Και ρώτησε τι πρέπει να κάνουμε για να δημιουργηθεί και εδώ ένα παράρτημα. Ερχόμενη εδώ – τότε ήταν δήμαρχος ο κ. Θωμόπουλος, ο οποίος ήταν ανοιχτός σε τέτοια θέματα συνεννοηθήκαμε και αμέσως κάλεσε τις κυρίες, που νόμιζε τέλος πάντων ότι μπορούσαν να προσφέρουν κάτι. Και ένα απόγευμα μαζευτήκαμε αρκετές κυρίες, πολλές, και βγήκε το πρόχειρο να το πούμε; Διοικητικό συμβούλιο. Έτσι από τον Ιανουάριο του 65 άρχισε το Λύκειο να κινείται.

Το πρώτο Συμβούλιο αποτελείτο από την κ. Κεραμίδα πρόεδρο, την κ. Στάμου αντιπρόεδρο, εμένα γενική γραμματέα, την κ. Οικονομοπούλου ταμία, την κ. Τσακοπούλου την καημένη, έχει πεθάνει τώρα οικονομική έφορο, την κ. Κατσαρού – Μασούρη έφορο χορευτικού, την κ. Καρούζου έφορο ιματιοθήκης, τις κυρίες Μπιτζή και Ράπτου εφόρους εορτών και δεξιώσεων, την κ. Μάρθα Κονομάρα έφορο τμήματος φιλολογικού, την κ. Ευγενία Γκότση έφορο προστασίας μητέρας και παιδιού, την κ. Γεωργία Κοράλλη έφορο κοσμητείας και την κ. Σχοινά η οποία είχε ισοψηφήσει με την κ. Καρούζου, μου φαίνεται, που μπήκε αναπληρωματική. Από κει άρχισε η δράση του Λυκείου σύμφωνα με το καταστατικό.

Η πρώτη επίσημη εμφάνιση του χορευτικού το οποίο ήταν στα σπάργανα ακόμη, γιατί δεν είχαμε στολές, ήταν στη Γιορτή του Πορτοκαλιού του 1965.

Για να βρούμε στολές είχαμε πάει στην ορεινή Αργολίδα, στο Μπέλεσι, και είχαμε πάρει έξι στολές ορεινής Αργολίδας τις οποίες έχουμε ακόμα, Αργειτοπούλες δηλαδή και είχαμε και τέσσερεις στολές Αμαλίες εκ των οποίων τη μια στολή μας την είχε χαρίσει η οικογένεια Καραγιαννοπούλου, η Μαρία Καραγιαννοπούλου. Ακόμη ένα κοντογούνι ωραίο, όλο με το ασήμι, αυτό μας το είχε χαρίσει η οικογένεια Δέδε.

Σιγά – σιγά αρχίσαμε να φτιάχνουμε τα φορέματα με τα πενιχρά οικονομικά μέσα που είχαμε. Γιατί τότε, εκτός από τις συνδρομές, δεν είχαμε καμία ενίσχυση οικονομική.

Στο ξεκίνημα σιγά – σιγά αρχίσαμε από εκατό μέλη και μετά άρχισαν να αυξάνονται, άλλα έφευγαν, άλλα εγράφοντο. Αλλά, όπως ξέρουμε, σε όλους τους συλλόγους, τα μέλη δεν είναι συνεπή στην πληρωμή των συνδρομών, όχι γιατί δεν θέλουν αλλά γιατί ξεχνάνε. Να, να πούμε κι εμένα, αν δεν μου το είχε θυμίσει η ταμίας εφέτος δεν θα είχα πληρώσει. Ακόμα δεν είχαμε στέγη, που να καθίσουμε. Κάναμε συμβούλιο και πηγαίναμε στα σπίτια της μιανής και της αλληνής, καρέκλα δεν υπήρχε και τότε μάθαμε ότι το κεντρικό Λύκειο εκποιεί τις καρέκλες του και έπαιρνε νέες καρέκλες. Επήγαμε λοιπόν να πάρουμε τις καρέκλες και μας είπαν ότι κάνουν τόσο. Ε, τους είπαμε εμείς ότι δεν έχουμε χρήματα τώρα, αλλά εντάξει μας είπαν, όχι δεν έχουμε αξίωση να μας τα πληρώσετε, τώρα…

Ευγενία Γκότση: ΄΄ Να πάρετε τις καρέκλες το απόγευμα, τις έχω έτοιμες΄΄, μας είπε η κ. Καλλία, ΄΄ να τις πάρετε, αλλά πώς να τις φορτώσετε; ΄΄ Εγω με το μυαλό μου εκείνη την ώρα λέω: ΄΄ αφού μας τις δίνει να τις πάρουμε΄΄. Τηλεφωνώ σε έναν στον Πειραιά που έκανε μεταφορές και έρχεται και τις φορτώνει.

Μαρία Μουσταίρα: Τις πήραμε τις καρέκλες, αυτές που έχουμε ακόμη, πέρασε καιρός, ξαναπήγαμε πάλι στο κεντρικό, μου λέει η γενική ταμίας: ΄΄ κ. Μουσταίρα, τις καρέκλες δεν τις έχετε πληρώσει΄΄. ΄΄ Δεν τις αρνούμεθα, θα τις πληρώσουμε΄΄. ΄΄ Α, εντάξει΄΄, έμεινε ήσυχη, αλλά οι καρέκλες δεν πληρωθήκανε μέχρι τώρα.

Ταυτοχρόνως νοικιάσαμε δίπλα στην Τράπεζα Πειραιώς, από πάνω από του Ζαχαράκη και εκεί κάναμε μαθήματα χορού. Την εποχή εκείνη είχε ιδρυθεί και το τμήμα μητέρας και παιδιού, που όπως είπαμε ήταν έφορος η κ. Γκότση. Έπρεπε να πάρουμε θρανία και τραπέζια γιατί είχε ιδρυθεί ένα τμήμα που κάναμε φροντιστήριο στα άπορα παιδιά. Δηλαδή φροντιστήριο ελληνικά, γραμματική, μαθηματικά και μια ξένη γλώσσα. Οι δασκάλες, η κ. Χειροπούλου και η κ. Μπόγρη προσεφέροντο καθώς και η Ροζίνα που έκανε ξένη γλώσσα. Ερχόντουσαν αρκετά παιδάκια και μάθαιναν και ήταν ευχαριστημένα. Επίσης την εποχή εκείνη, για το 1965 μιλάω, εκάναμε μια προσπάθεια με την κ. Γκότση, επήγαμε στις γειτονιές να βρούμε αναλφάβητες μητέρες για να μάθουν λίγα γράμματα. Αλλά συναντήσαμε μεγάλη δυσκολία γιατί άλλες λέγανε ότι είχανε δουλειά, εργαζόντουσαν, άλλες ότι οι άντρες τους δεν θα τις άφηναν. Και έτσι αυτό ναυάγησε. Αυτές ήταν οι πρώτες δραστηριότητες του Λυκείου εκτός από το ότι μ’ αυτά τα λίγα παιδιά με τις λίγες στολές είχαμε λάβει μέρος στις εθνικές γιορτές. Επίσης, το απόγευμα της 25ης Μαρτίου χόρευε το Λύκειο έξω στην πλατεία. Αλλά όλα αυτά με μεγάλη δυσκολία γιατί δεν υπήρχε το οικονομικό. Εν τω μεταξύ χορηγήσεις δεν είχαμε από κανέναν και ότι μπορέσαμε να κάνουμε μόνες μας.

Τον πρώτο χορό τον κάναμε Φεβρουάριο, πάνω στο τουριστικό των Μυκηνών, και δεν διστάζω να πω ότι στο τουριστικό των Μυκηνών ο πρώτος χορός είχε 100 άτομα. Ε, πάντως, δεν είχαμε ζημιά. Ίσα – ίσα ήρθαμε. Μετά κάναμε διάφορες εκδηλώσεις μέσα στο Λύκειο, αυτόν τον καφέ που κάναμε, που είχε ένα εισιτήριο μικρό και είχαμε και συνδρομές.

Σιγά – σιγά δημιουργήθηκε τμήμα χορευτικό που έρχονταν τα παιδάκια και μάθαιναν χορούς και το κύριο μέλημα μας ήταν να πλουτίσουμε την ιματιοθήκη. Γιατί τότε υπήρχε ένας κανονισμός του κεντρικού Λυκείου που δεν δάνειζε στολές παρά μόνο μια φορά στα τόσα χρόνια. Και βέβαια, όχι στολές που θα θέλαμε εμείς, αλλά ότι στολές διέθετε το κεντρικό. Τότε δεν υπήρχε ούτε το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, που αργότερα μας έδινε. Στη συνέχεια αρχίσαμε να κάνουμε εκδηλώσεις στο αρχαίο θέατρο και άρχισε σιγά – σιγά το χορευτικό να πλουτίζεται και από κοπέλες και από αγόρια. Αλλά αυτό έγινε με πολύ βραδύ ρυθμό γιατί ο κόσμος εδώ, εγώ νομίζω, η εντύπωση μου είναι, ότι ο κόσμος εδώ δεν είχε μάθει σ’ αυτού του είδους τις εκδηλώσεις. Εκτός από τις χριστιανικές και τις φιλανθρωπικές εκδηλώσεις δεν είχε μάθει σε εκδηλώσεις για την παράδοση, οι οποίες, όπως μετά αντιληφθήκαμε, είναι αναγκαίες για τον Ελληνισμό.

Και έτσι άρχισε το Λύκειο να παίρνει επάνω του. Και το κυριότερο είναι όχι από οικονομικής απόψεως, όσο από ηθικής απόψεως. Δηλαδή, άρχισε η κοινωνία πλέον του Άργους και του νομού να αναγνωρίζει ότι στο Λύκειο, στο πρόσωπο του Λυκείου βλέπει την διαιώνιση της παραδόσεως. Στη συνέχεια γράφηκαν πολλά μέλη και μετά ήρθαν και στο διοικητικό συμβούλιο και άλλες κυρίες που είχαν όρεξη να δουλέψουν.

Εγώ ανέλαβα πρόεδρος το 1969. Έφυγε η κ. Κεραμίδα γιατί πέθανε ο άνδρας της, και ανέλαβε πρόεδρος η κ. Στάμου. Μετά η κ. Στάμου δεν μπορούσε να εξακολουθήσει λόγω διαφόρων ασχολιών, διετέλεσε πρόεδρος από το 1966 μέχρι το 1969. Από κει και έπειτα ανέλαβα εγώ και παραιτήθηκα, δηλαδή δεν έβαλα πια υποψηφιότητα, το 1989, στις αρχαιρεσίες του 1989 και τούτο γιατί είχα οικογενειακές υποχρεώσεις και δεν μπορούσα άλλο.

 

a19940209

 

( Β΄ μέρος των ενθυμήσεων της κ. Μ. Μουσταίρα και της κ. Ε. Γκότση )

Το 1967 κάναμε μια λαχειοφόρο αγορά, την οποία την δουλέψαμε εμείς οι ίδιες. Εμείς οι ίδιες φτιάξαμε όλα τα πράγματα και θυμάμαι τότε είχα πει σε όλες τις κυρίες ότι θα κοιτάξουμε το κάθε πράγμα να μη στοιχίζει παραπάνω από 20 δρχ. Από 10 μέχρι 20. Δηλαδή, να, είχαμε πάρει και είχαμε κάνει ντοσιέ και είχαμε γράψει μέσα από μια συνταγή από γλυκά ή από φαγητά. Και μετά, διάφορα άλλα. Και τα κάναμε τις παραμονές των Χριστουγέννων ώστε ο κόσμος να αγοράζει αντικείμενα για δώρα. Και είχαμε πολύ ωραία δώρα. Μάλιστα, θυμάμαι, ο Σεβασμιώτατος τότε, ο Χρυσόστομος, είχε έρθει και μας είχε αφήσει αρκετές χιλιάδες. Είχε πάρει πάρα πολλά πράγματα. Και έτσι λιγάκι ανεβήκαμε. Αρκεί να σου πω ότι ο πρώτος ισολογισμός θα μου πεις τότε είχαν κι αξία άφησε ενεργητικό υπόλοιπο δέκα χιλιάδες εξακόσιες τόσες δραχμές.

Ευγενία Γκότση: Θυμάμαι τον δεύτερο χορό του Λυκείου, που είχαμε φάει όλη τη Νέα Κίο για να βρούμε λατέρνα. Και βρήκαμε λατέρνα. Ο Γιώργος μας θυμάμαι, ο συγχωρεμένος, που είπε ότι έχει, ξέρετε ποιος; ένας που είχε εδώ σους Πέντε Δρόμους – έχει πεθάνει τώρα- μια λατέρνα, ένας Γιαταγάνας. Αυτός την είχε και εν τέλει την φέραμε και ξέρετε αφού έπαιζε η μουσική ως τα ξημερώματα, άρχισε η λατέρνα κι έπαιζε. Ε, τότε κάηκε ο τόπος! Δεν θα τον ξεχάσω αυτόν τον χορό.

Μαρία Μουσταϊρα: Θυμάμαι τότε που κάναμε την αναβίωση της Αργείτικης Αποκριάς, επί Μπόνη. Εκεί είχαμε ντύσει πολλά παιδιά, είχαμε ειδοποιήσει και άλλους συλλόγους και είχαμε πει στον Δήμαρχο ότι από σας θέλουμε: σούστες, καμιόνια, λατέρνα, αν βρείτε και τη μουσική οπωσδήποτε. Και πράγματι τα είχανε ετοιμάσει όλα αυτά και ήρθαν μια ορισμένη ώρα, που είχαμε μαζευθεί όλοι εμείς, το Λύκειο, ανέβηκαν επάνω και με τις ροκάνες και με τα τρίγωνα στα χέρια γυρίσαμε όλο το Άργος. Όπου βρίσκαμε πλατεία σταματούσαμε, κατεβαίναμε από τα καμιόνια, χορεύαμε και συνεχίζαμε για άλλη γειτονιά. Πετούσαμε κορδέλες, χαρτοπόλεμο και τόσο πολύ ήταν συγκινητικό που έβγαιναν από τα διάφορε στενά, τα σοκάκια και φώναζαν: ΄΄ Βρέ, ελάτε, τρέχτε, σαν τα παλιά τα χρόνια, να η αποκριά!΄΄ Ερχόντουσαν, λοιπόν, όλοι από πίσω και χόρευαν. Μετά καταλήξαμε στην πλατεία του Αγίου Πέτρου και βγήκαν όλοι από τα καφενεία κι άρχισαν να τραγουδούν, πετούσαν σερπαντίνες, χαρτοπόλεμο. Θυμάμαι, πάλι, που είχαμε πάει στο Βέλγιο. Εκεί υπάρχει παράρτημα του Λυκείου των Ελληνίδων και είχε φροντίσει ο κ. Μαυραγάνης, που η μητέρα του είναι από το Άργος, αδερφή της Ευγενίας, και μας είχανε καλέσει. Και τότε είχε φροντίσει ο κ. Κουτσογιάννης, που ήταν βουλευτής, και μας είχε βγάλει ένα κονδύλι από το υπουργείο και είχε φροντίσει και τα εισιτήρια τα αεροπορικά και από δω μας είχε δώσει και η Νομαρχία, μέσω Δημαρχίας. Τα πρώτα χρόνια, τότε που είχαμε δασκάλα του χορευτικού τη Μένη τη Στεργιοπούλου, επήγε το χορευτικό και χόρεψε στο Καβούρι και καταχειροκροτήθηκε. Μετά πήγαμε σε κάτι γιορτές των Πατρών και χορέψαμε στο Ωδείο.

Εδώ είχαμε πάει σε όλα τα γύρω χωριά, στην Επίδαυρο, είχαμε χορέψει στο Λυγουριό, μας είχαν καλέσει στο Ναύπλιο στις γιορτές του Παλαμηδιού, τότε που είναι του Αγίου Ανδρέα, όπου τα παιδιά χόρεψαν πάρα πολύ ωραία, καταπληκτικά. Στο τέλος με σύστησε ο κ. Κουτσογιάννης στον κ. Γεννηματά και ο κ. Γεννηματάς, αφού με συνεχάρη, γυρίζει και λέει στον κ. Καράπαυλο, που τότε ήταν Δήμαρχος στο Ναύπλιον: ΄΄ Όλα σας ωραία, κ. Καράπαυλε, και οι λόγοι σας στην εκκλησία, και τα στεφάνια σας. Αλλά αυτό που είδα ήταν ανεπανάληπτο (εννοούσε το χορευτικό) και γυρίζοντας σε μένα λέει: Πέστε μου, κυρία μου, τι θέλετε από μένα; Είσαστε όλοι υπέροχοι!

Άλλη μια φορά χορέψαμε για τη Γιορτή του Τουρισμού, στο Ναύπλιον. Στην Αθήνα πάλι χορέψαμε στον Λυκαβηττό, όπου ήταν όλα τα επαρχιακά Λύκεια, και εκεί ξεχώρισε το χορευτικό μας. Τότε είχαμε τον Ηρακλή τον Κυροδήμο που χόρεψε και τον ΄΄ Μηχανικό ΄΄, που τον χόρεψε πάρα πολύ ωραία.

Επίσης, στα 20 χρόνια του Λυκείου, το 1985, κάναμε μια σειρά εκδηλώσεων. Κατ’ αρχάς κόψαμε την πίττα σε κέντρο με μουσική, πιάνο, τραγούδι. Το τμήμα της μουσικής διοργάνωσε παιδικό χορό.

Την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς, στα πλαίσια της αναβίωσης της Αργείτικης Ακοκριάς, τμήμα του χορευτικού χόρεψε στην κεντρική πλατεία το γαϊτανάκι.

Τον Μάρτιο, τμήμα μεγάλων παιδιών του χορευτικού πλαισίωσε την εκδήλωση στο κινηματοθέατρο ΄΄ Δαναίς ΄΄ για τα εικοσάχρονα του Λυκείου. Επίσης τον Μάρτιο, είχαμε φέρει για τα παιδιά των Δημοτικών Σχολείων την ΄΄ Παιδική Σκηνή ΄΄ της Ξένιας Καλογεροπούλου, που έπαιξε τον ΄΄ Βάσο και τη Βιβή΄΄.

Τον Απρίλιο το τμήμα χορευτικού πλαισίωσε την εκδήλωση των αγώνων ξιφασκίας. Ήμαστε, λοιπόν, εν δράσει. Όλον τον καιρό κάτι θα κάναμε οπωσδήποτε.

Τον Μάιο, στα πλαίσια της Πρωτομαγιάς, τα παιδιά με την καθοδήγηση της Προέδρου και της Εφόρου του χορευτικού έφτιαξαν στεφάνια και τα προσέφεραν στις Αρχές της πόλης και του νομού, στο Νοσοκομείο, στο Γηροκομείο, στο ΚΑΠΗ. Επίσης τον Μάιο διοργανώσαμε με παιδικές ομάδες του χορευτικού στο κινηματοθέατρο ΄΄ Δαναίς ΄΄, εκδήλωση με θέμα: ΄΄ Ελληνική Πρωτομαγιά ΄΄ με ήθη και έθιμα πρωτομαγιάτικα. Αυτό ήταν κάτι το καταπληκτικό. Όλα τα παιδιά φορούσαν στεφάνια από λουλούδια. Στο τέλος κατέβηκαν όλες οι ομάδες από τη σκηνή και χόρευαν γύρω- γύρω μέσα στη Δαναίδα. Όλος ο κόσμος είχε σηκωθεί και χειροκροτούσε. Ήταν κάτι το καταπληκτικό.

Τον Ιούνιο, επί τη λήξει της σχολικής χρονιάς, έγινε γιορτή του χορευτικού τμήματος στα γραφεία μας. Και κάναμε και επιδείξεις του τμήματος ρυθμικής. Είχαμε και ρυθμική τότε.

Κάθε Χριστούγεννα βγαίνανε τα παιδιά την παραμονή με τις στολές τους και λέγανε τα κάλαντα. Πηγαίνανε στο Νοσοκομείο, στο Δημαρχείο, στον Σεβασμιώτατο, στον Νομάρχη. Επίσης, στην πίτα το 1986 είχαμε φέρει τον Καρακατσάνη – πιάνο και τη Δημητριάδου – τραγούδι.

Θυμάμαι, μια φορά, δεν είχαμε λεφτά για να φέρουμε μουσική στον χορό μας και παρακαλέσαμε τον Διοικητή του ΚΕΜΧ να μας δώσει τη μουσική. Μια άλλη χρονιά θέλαμε να κάνουμε δεξίωση μετά τη Γιορτή της Μητέρας αλλά με τι; Πήγαμε, λοιπόν, μέσα στον Διοικητή, τότε ήταν ο Ραρής θυμάμαι, γνώριζα τη γυναίκα του, και τον παρακάλεσα να μας φτιάξει η Λέσχη. Πληρώσαμε μόνο τα υλικά και μας τα έφερε μέσα σε δίσκους, ωραία πράγματα.

Το οικονομικό πρόβλημα ήταν μόνιμο. Ενθυμούμαι ότι την πρώτη μεγάλη οικονομική ενίσχυση την πήρε το Λύκειο από τον Γ.Γ. Αθλητισμού του στρατιωτικού καθεστώτος, μακαρίτη πια Κ. Ασλανίδη. Κάποτε που είχε έλθει στο Άργος, ο τότε Δήμαρχος κ. Θ. Πολυχρονόπουλος μου είπε να πάω μαζί του να τον συναντήσουμε. Εγώ του λέω: ΄΄ Μα δεν ανήκουμε στο χώρο του αθλητισμού΄΄ , όμως, ο Δήμαρχος επέμενε και πήγαμε με την κ. Καίτη Νόνη. Μόλις μας συστήνει με τον Ασλανίδη, αυτός γυρνάει και μου λέει: ΄΄ Εσείς δεν είστε αθλητικό σωματείο ΄΄. ΄΄ Κύριε Γενικέ΄΄ του λέω, ο αθλητισμός προάγει το σώμα. Εμείς προάγουμε το πνεύμα, τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις του τόπου. ΄΄ Πόσα θέλετε για ενίσχυση;΄΄ Εγώ συνηθισμένη από ενισχύσεις της τάξεως των 5 – 10 χιλιάδων, σκέφτηκα ΄΄ ας ζητήσω πολλά, μπας και πάρουμε 10 – 15 χιλιάδες΄΄, και απευθυνόμενη στον Ασλανίδη του λέω ΄΄ 50 χιλιάδες ΄΄. ΄΄ Γράφτε ΄΄ , λέει στους υφισταμένους του, ΄΄ 50 χιλιάδες για το Λύκειο ΄΄. Σε λίγες μέρες πήραμε το ποσό και δεν το πιστεύαμε.

Σε συνεργασία με τον λαογράφο Νέστορα Μάτσα τον Μάιο του 85 διοργανώσαμε αναφορά στην ανώνυμη μάνα, με προβολή ντοκυμαντέρ ΄΄ Το παιδί στην αρχαιότητα ΄΄ και τη δεύτερη φορά, το 86, τον Δεκέμβριο, με θέμα ΄΄ Το όνειρο στη ζωή και την τέχνη΄΄, με προβολή ντοκυμαντέρ ΄΄ Κλασσικό όραμα, ο Χρυσός Αιώνας΄΄.

Να αναφερθώ ακόμη στη μετάβαση του χορευτικού στο Ρέθυμνο, όπου πήγαμε και χορέψαμε προσκεκλημένοι του Δημάρχου και τοπικού Συλλόγου της πόλης.

Να θυμίσω τη συμμετοχή του Λυκείου στην πραγματοποίηση του ΄΄ Πολυτόπου ΄΄ στις Μυκήνες, με μουσική του Ιάννη Ξενάκη σε σκηνοθεσία Κώστα Φέρρη.

Το Λύκειο Ελληνίδων είχε παίξει ενεργό ρόλο στη δημιουργία της Μεικτής Χορωδίας Άργους με μαέστρο τον κ. Τάκη Σκούφη, καθηγητή Μουσικολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Επίσης συνέβαλε στη δημιουργία του Ωδείου Άργους, το οποίο στα πρώτα του βήματα είχε διευθυντή τον Σπύρο Σακκά.

Εν συντομία να αναφερθώ σε μερικές ακόμα εκδηλώσεις:

  • Εκδήλωση στο θέατρο του Γυμνασίου Άργους με μελοποιημένους ποιητές ( Καβάφη, Αναγνωστάκη, Ελύτη, Βάρναλη ), με τη συμμετοχή της χορωδίας Τερψιχόρης Παπαστεφάνου. Έγιναν απαγγελίες και προβολή σλάιτς.
  • Συμμετοχή των παιδιών του χορευτικού στο γύρισμα μιας ταινίας με τίτλο ΄΄ Τα Μοραΐτικα ΄΄. Οι σκηνές γυρίστηκαν στο Ναύπλιο και στο Κεφαλάρι.
  • Κοινή εκδήλωση στο Αρχαίο Θέατρο της μεικτής χορωδίας και του χορευτικού με τη συμμετοχή παραδοσιακών οργανοπαικτών ( Μόσχος, Σκαλιώτης ) και με τις έξοχες παραδοσιακές τραγουδίστριες Ειρήνη Κονιτοπούλου – Λεγάκη και Ελένη Λεγάκη.
  • Συμπόσιο για τα 20 χρόνια του Λυκείου στο κέντρο Γεωργίου Κολιζέρα στις Μυκήνες με παραδοσιακά φαγητά και τον εξαιρετικό καλλιτέχνη Μίμη Πουλή να τραγουδάει καντάδες.
  • Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Ελληνικών Χορών στην Τρίπολη όπου αποσπάσαμε το 2ο βραβείο.
  • Έκθεση ζωγραφικής μαθητών Δημοτικών σχολείων του Άργους με επικεφαλής της κριτικής επιτροπής την εξαίρετη ζωγράφο κυρία Ντιάνα Αντωνακάτου, όπου απενεμήθησαν έπαινοι και χρηματικά έπαθλα.

Και πολλές βέβαια ακόμη εκδηλώσεις που θα ήθελαν πολύ χρόνο για να αναφερθούν. Και βέβαια, όλο αυτό το έργο συντελέσθη με τις άοκνες προσπάθειες των μελών των Δ.Σ. του Λυκείου, εφοριών και των κυριών. Στην πορεία του Λυκείου είχαμε αμέριστη συμπαράσταση όλων των δημοσίων και δημοτικών αρχών, με προεξάρχοντα τον τ. Δήμαρχο Άργους κ . Γεώργιο Θωμόπουλο, που επί δημαρχίας του ιδρύθηκε το Λύκειο.

Κλείνοντας θα ήθελα να σταθώ στον πλούτο της ιματιοθήκης, η οποία περιελάμβανε, όταν παρέδωσα 170 στολές περίπου, από τις οι οποίες οι 50 ήσαν αυθεντικές. Θυμάμαι είχα κεντήσει η ίδια 6 ποδιές Μεταξάδων καθώς και ότι 6 ποδιές Δεσφίνας είχαμε κεντήσει μαζί κάποιες κυρίες του Λυκείου. Του Λυκείου, που θα έχω πάντα στην καρδιά μου!

Share